</p>
<h1 id="1.11.ipv4adressing">1.11. Adresacja IPv4</h1>
<p>
- Tym rozdziałem przechodzimy warstwę wyżej w naszych modelach sieci.
- Z warstwy fizycznej czy też łącza danych przechodzimy do warstwy
- sieciowej. A tę warstwę rozpoczyna adresacja protokołu IPv4. Protokół
+ Protokół IPv4
ten ma tyle lat, że chyba każdy powinien znać podstawy jego działania.
Dla nas w tej wartstwie może i najważniejszą rzeczą jest adres IPv4
- potocznie nazwywany poprostu adresem IP. Adres ten jest unikalny i
+ potocznie nazywany poprostu adresem IP. Adres ten jest unikalny i
jednoznacznie wskazuje na hosta w sieci. W tym rozdziale zapoznamy się
tym adresem i dowiemy się jak liczy się takie adresy oraz dzieli ich
pulę na podsieci.
<h2 id="1.11.1.ipv4structure">1.11.1. Struktura adresów IPv4</h2>
<p>
Adres IPv4 jest długości 32-bitów oraz ma hierarchiczną budowę, na
- którą składa się część sieciowa oraz część hostów. Gdy przy określaniu
+ którą składa się część sieciowa oraz część hostów. Przy określaniu
tych części warto przyjrzeć się temu adresowi w postaci binarnej.
- Ważna również jest w tym przypadku <strong>mask podsieci</strong>.
+ Ważna również jest w tym przypadku <strong>maska podsieci</strong>.
</p>
<p>
Chcąc poznać poszczególne części adresu IP należy skonfrontować jego
zapis binarny z maską, wówczas występujące na masce 1, oznaczają
- część sieciowa, a 0 oznaczają część hosta. Taki proces nazywa się
+ część sieciową, a 0 oznaczają część hosta. Taki proces nazywa się
<em>ANDing</em>-iem.
</p>
<p>
- Prefiksem w możemy nazwać maskę zapisaną za pomoca liczby występującej
+ Prefiksem możemy nazwać maskę zapisaną za pomoca liczby występującej
na niej bitów o wartości 1. Taki prefiks zapisujemy za przy użyciu
ukośnika (<strong>/</strong>, notacji ukośnika).
</p>
adres tego typu - 127.0.0.1. Drugą grupą są adresy typu
<strong>Link-local</strong>, 169.254.0.0/16
(169.254.0.1 - 169.254.255.254), te adresy są wykorzystywane przez
- automatycznej adresacji adresów IP prywatnych (tzw. APIPA), jest
+ automatyczną adresację adresów IP prywatnych (tzw. APIPA),
+ jest
mechanizm pozwalający na adresowanie interfejsów sieciowych w przypadku
gdy serwer DHCP jest niedostępny.
</p>
transmisje tylko do określonych domen.
</p>
<p>
- Duże domeny rozgłoszeniowe może być problematyczne ponieważ wiele
- hostów, może generować wiele transmisji broadkastowych, przez co
- negatywanie wpływać na sieć. Rozwiązaniem tego problemu może być
+ Duże domeny rozgłoszeniowe mogą być problematyczne ponieważ wiele
+ hostów, może generować wiele transmisji broadkastowych, co
+ wpływa negatywnie na sieć. Rozwiązaniem tego problemu może być
podzielenie duzych sieci na mniejsze podsieci z wykorzystaniem
routerów.
</p>
<p>
- Podział dużej sieci na mniejsze podsieci, obniże wielkość nadmiarowego
+ Podział dużej sieci na mniejsze podsieci, obniża wielkość nadmiarowego
ruchu i poprawia wydajnosć sieci. Pozwala na zastosowanie odbrębnych
polityk bezpieczeństwa dla odrębnych podsieci. Podsieci zmniejszają
liczbę urządzeń, które mogą generować dużo transmisji broadkast lub
<p>
Sieci IP jesteśmy w wstanie bez trudu podzielić na mniejsze podsieci
wykorzystując do tego <strong>oktety</strong>. Adres IP ma długość
- 32-bitów i jest podzielony na 4 liczby dziesiętne, których zakres
+ 32-bitów i jest podzielony na 4 oktety, których zakres
jest od 0 do 255. W postaci binarnej te wartości można zapisać za
- pomocą 8 bitów. Wzależności od tego jak dużej sieci potrzebujemy możem
+ pomocą 8 bitów. W zależności od tego jak dużej sieci potrzebujemy możem
przesuwać tę granicę między częścią sieciowa a częścią hostową w
lewo lub w prawo. Nieznając innych metod najprościej jest przesunąć
tę granicę o całe 8-bitów. Przez co możemy podzielić taki zakres
<p>
Przy podziale podsieci, niekoniecznie o całe 8 bitów, warto sobie wziąć
pod uwagę zasadę, że ile bitów zabieramy (przekazujemy je na część
- sieciową) - X to mamy X^2 podsieci. Jeśli mamy ilość podsieci to należy
+ sieciową) - X to mamy 2^X podsieci. Jeśli mamy ilość podsieci to należy
podzielić ilość hostów z wyjściowej klasy przez ilość podsieci. Te
rozważania mogą nam być potrzebne do rozważań na temat adresacji oraz
w przypadku VLSM.
lokalną natomast druga to DMZ (wydzielona sieć dla serwerów, w tej
sieci urządzenia mogą wykorzystywać adresy publiczne). To wówczas dla
tej sieci lokalnej możemy wykorzystać pule adresów prywatnych a DMZ,
- nie korzysta z adresów publicznych.
+ niech korzysta z adresów publicznych.
</p>
<p>
Sprawa zaczyna się komplikować, gdy dostajemy już jakieś wytyczne.
LAN: 172.16.2.64/26
</pre>
<p>
- Do we wmiarę prosty sposób połączyliśmy te lokalizacje, tylko jest
+ Wmiarę prosty sposób połączyliśmy te lokalizacje, tylko jest
jednen mały szczegół. Trochę szkoda adresów na połączenie do ISP, 62
adresy na połaczenie dwóch hostów.
</p>
adresacji musimy zdobyć wiedzę na temat tego ile potrzebujemy
podsieci oraz określenie ilości hostów w każdej z nich. Trzeba
równiez przestudiować zapotrzebowanie na ruch sieciowych organizacji
- oraz określic w jaki sposób te podsieci będą mieć strukturę. Trzeb
- pod uwagę wziąć segmentaryzacje sieci oraz zapotrzebowanie na takie
- składniki adresy IP dla różnych urządzeń (jak np. serwery lub
- urządzenia sieciowe) oraz pole VLAN-ów.
+ oraz określić w jaki sposób te podsieci będą mieć strukturę. Trzeba
+ pod uwagę wziąć segmentaryzacje sieci oraz zapotrzebowanie na
+ adresy IP dla różnych urządzeń (jak np. serwery lub
+ urządzenia sieciowe) oraz pule VLAN-ów.
</p>
<h3 id="1.11.8.pka">Zadanie praktyczne - Packet Tracer</h3>
<p>
IPv6 jest tak główną przeszkodą do odejścia od IPv4 i zmiany głównego
protkołu internetowego. W tym rozdziale spróbujemy przybliżyć sobie
jak wygląda adresacja IPv6. Odpowiemy również na pytanie czy ja muszę
- rzeczywiście pisać te wszystkie znaki?
+ rzeczywiście pisać te wszystkie cyfry?
</p>
<h2 id="1.12.1.ipv4issues">1.12.1. Problemy IPv4</h2>
<p>
- Adresy IPv4 są nawyczerpaniu. IPv6 jest następcją IPv4. IPv6 ma
- 4-krotnie większą przestrzeń adresową niż IPv4. Implementacja IPv6
+ Adresy IPv4 są nawyczerpaniu. IPv6 jest następcą IPv4. IPv6 ma
+ o wiele większą przestrzeń adresową niż IPv4. Implementacja IPv6
posiada wiele ulepszeń i znosi wiele ograniczeń IPv4. Pula adresowa
przeznaczona dla krajów europejskich wyczerpała się we wrześniu 2012
roku. Wszystkie obecnie nowoprzydzielane pule są zaporzyczeniami z
</ul>
<p>
Warto dodać, że tunelowanie powinno być wykorzystywane tylko tam gdzie
- jest taka potrzeba. Naszym celem powinno być zapewnienie domyślnej
+ jest to niezbędne. Naszym celem powinno być zapewnienie domyślnej
komunikacji z pośrednictwem protokołu IPv6.
</p>
<h2 id="1.12.2.ipv6representation">1.12.2. Reprezentacja IPv6</h2>
<p>
Adres IPv6 mają długość 128-bitów, zapisywane są za pomocą liczb
- systemu heksadecymalnego (szestnastkowego). Zapis adresu nie jest
+ systemu heksadecymalnego (szesnastkowego). Zapis adresu nie jest
wrażliwy na wielkość znaków, cyfry reprezentujące liczby od 10 (A) do
15 (F), można zapisać małymi lub wielkimi literami. Preferowanym
formatem zapisu jest <code class="code-inline">x:x:x:x:x:x:x:x</code>,
<p>
Zapis jest już krótszy i w pełni poprawny. Drugą zasadą jest
wykorzystanie <strong>podwójnego dwukropka (::)</strong>. Ta zasada
- mówi, że możemy zastąpić następujące po sobie hekstety 0, podwójnym
+ mówi, że możemy zastąpić następujące po sobie hekstety zer, podwójnym
dwukropkiem. Ta zasada ma jednak ograniczenia, otóż może zostać w
jednym adresie użyta tylko raz. Tak więc nasze adresy możemy zapisać
</p>
Adresami unikastowmi o zasiągu globalnym są tzw. adresy
<em>Global Unicasts Address</em> - GUA. Tego typu adresy są swojego
rodzaju adresy publiczne osiagne z Internetu. Obecnie przypisane
- są tylko adresu GUA rozpoczynające sie od 2000::/3, co daje man tylko
- trzy bity. Na tych trzech bitach można rozpisać tylko 2 liczby
+ są tylko adresy GUA rozpoczynające sie od 2000::/3, przydzielone
+ (zarezerowane) zostały tylko
+ trzy bity. Przy tych trzech bitach można rozpisać tylko 2 cyfry
2 oraz 3. Zatem obecny zakres GUA rozpoczyna się od 2000 a kończy 3fff.
</p>
<p>
<p>
IPv6 pozwala na przypisanie hostom adresów składajacych się z samych
0 lub z samych 1, jednakże adres składajacy się z samych 0 jest
- zarezwowany jako adres any-kastowy <em>Subnet-Router</em> i powinnien
- być przypisany tylko do routera.
+ zarezwowany jako adres <em>anycast</em> <em>Subnet-Router</em> i
+ powinnien być przypisany tylko do routera.
</p>
<p>
Ostatnim typem adresu IPv6 jest <em>Link-local address</em> - LLA.
</p>
<ul>
<li>Prefix sieci oraz jego długość.</li>
- <li>Adres do myślnej bramy.<li>
+ <li>Adres domyślnej bramy.<li>
<li>Adresy DNS oraz nazwę domenowa.</li>
</ul>
<p>
</p>
<ul>
<li>SLAAC</li>
- <li>SLAAC z bezstanowym serwer DHCPv6</li>
+ <li>SLAAC z bezstanowym serwerem DHCPv6</li>
<li>Stanowy serwer DHCPv6 (bez SLAAC)</li>
</ul>
<p>
</p>
<h1 id="1.13.icmpprotocol">1.13. Protokół ICMP</h1>
<p>
- Protokół ICMP jest protokołem diagnostyczno-kontrolnym, wspomagając
+ Protokół ICMP jest protokołem diagnostyczno-kontrolnym, wspomagający
protokoł IP. Przez użytkowników może zostać wykorzystany do sprawdzenia
- połączenia z siecią oraz weryfikacji transy wysyłanych pakietów.
+ połączenia z siecią oraz weryfikacji trasy wysyłanych pakietów.
</p>
<h2 id="1.13.icmpmessages">1.13.1. Komunikaty protokołu ICMP</h2>
<p>
Poza adresami routera przekazywany jest prefix i jego długość, adresy
DNS czy nazwa domenowa. Komunikaty RA są wykorzystywane do konfiguracji
bramy domyślnej dla hostów, które są ustawione na samodzielną
- konfigurację przy ustawią one adres lokalny.
+ konfigurację.
</p>
<p>
Routery odpowiedzą za pomocą komunikatu RA na otrzymany komunikat RS.
W przypadku IPv6 protokół ICMP w wersji 6, przejął rozwiązywanie
adresów IP na adresy MAC. Host, który potrzebuje adresu MAC innego
hosta wysła do niego komunikat NS. W odpowiedzi host odpowiada
- komunika NA zawierającym adres MAC stacji, która go wysłała.
+ komunikatem NA zawierającym adres MAC stacji, która go wysłała.
</p>
<h2 id="1.13.2.pingandtraceroutetests">1.13.2. Testy ping oraz traceroute</h2>
<p>
<!-- Przykład z pingiem na loopback z Windowsa, Linux i IOS -->
<p>
Polecenie ping możemy zastosować kilku scenariuszach aby uzyskać kilka
- odpowiedzi. Jeśli chcemy sprawdzić czy nasz stos siciowy działa
+ odpowiedzi. Jeśli chcemy sprawdzić czy nasz stos sieciowy działa
poprawnie możemy zpingować swój adres pętli zwrotnej:
<code class="code-inline">ping 127.0.0.1</code>. Pozytywna odpowiedź
oznacza, że nasz host może funkcjonować we wszystkich współczesnych
sieciach. Drugim testem jaki możemy wykonać jest ping na adres bramy
domyślnej, pozwoli nam to ustalić czy nasz konfiguracja IP jest
- prawidłowa. Szczególnie przydatne, gdy konfigurowaliśmy nasz ręcznie
+ prawidłowa. Szczególnie przydatne, gdy konfigurowaliśmy nasz interfejs
+ ręcznie
bez użycia serwera DHCP. Jeśli odpowiedź na ten test będzie pozytywna
to oznacza, to że nasz host ma możliwość komunikacji w sieci, do
której jest podpięty. Ostatnim trzecim testem jest sprawdzenie
<h1 id="1.14.transportlayer">1.14. Warstwa transportowa</h1>
<p>
Warstwa transportowa jest odpowiedzialna za komunikację pomiędzy
- aplikacjami uruchomionymi na różnych komputerach. Wraz z warstwami
- poniżej odpowiedzialna jest za komunikację sieciową.
+ aplikacjami uruchomionymi na różnych komputerach. Wraz z niższymi
+ warstwami odpowiedzialna jest za komunikację sieciową.
</p>
<h2 id="1.14.1.transportationofdata">1.14.1. Dostarczanie danych</h2>
<p>
Warstwa IP nie ma możliwość bezpośredniego dostarczenia danych w
docelowe miejsce. Określają to protokoły warstwy transportowej są one
odpowiedzialne za sposób wymiany danych między hostami oraz
- za spełnienie wymagań wykorzystywanych połączeń. Protokołami wartsty
+ za spełnienie wymagań wykorzystywanych połączeń. Protokołami warstwy
transportowej są <strong>TCP</strong> oraz <strong>UDP</strong>.
</p>
<p>
Protokoł TCP wybierany jest przez aplikacje wymagające niezawodnego
- połączenia. Funkcjonalnością warstyw transportowej, za które odpowiada
+ połączenia. Funkcjonalnością warstwy transportowej, za które odpowiada
protokół TCP to:
</p>
<ul>
<li>Numerowanie oraz śledzenie segmentów danych dostarczanych do
określonych hostów oraz określonych aplikacji</li>
<li>Potwierdzenie otrzymania danych</li>
- <li>Retransmisję każego nie potwierdzonego fragmentu danych, po
+ <li>Retransmisję każego niepotwierdzonego fragmentu danych, po
określonyn czasie.</li>
<li>Skwencjonowane dane mogą być dostarczane w dowolnej kolejności</li>
<li>Dostosowanie wysyłania danych do możliwości odbiorcy.</li>
</ul>
<p>
Protokół UDP jest również wykorzystywany dla aplikacji działajacej na
- zasadzie żądanie-odpowiedź, gdzie ilość danych jest nie wielka, nie
+ zasadzie żądanie-odpowiedź, gdzie ilość danych jest niewielka, nie
ma tam również retransmisji, przez co taka wymiana informacji może
zostać bardzo szybko zrealizowana. Przykład: transmisja głosu (VoIP),
komunikacja z DNS. Wymagane cechy:
<p>
Protokoły TCP oraz UDP wykorzystują numery portów do zarządzania
działająch w tym samym czasie połączeń. Port źródłowy wskazuje
- aplikację źródłową na lokalnym hostście natomast port docelowy
+ aplikację źródłową na lokalnym hoście natomast port docelowy
aplikację docelową na hoście zdalnym.
</p>
<p>
<li><strong>FIN</strong> - Wysyłający nie ma więcej danych, używane
do zamykania połączeń</li>
</ul>
- <h2 id="1.14.6.tcpreliabilityandfc">1.14.6. Rzetelność i kontrola przepływu transmisji TCP</h2>
+ <h2 id="1.14.6.tcpreliabilityandfc">1.14.6. Niezawodność i kontrola przepływu transmisji TCP</h2>
<p>
W przypadku transmisji sieciowej może dojść do zgubienia części danych
(pakietu) z róznych przyczny, rownie istotna może być ścieżka jaką
<p>
Kontrola przepływu polega na dostosowaniu ilości wysyłanych danych do
możliwości odbiorcy. W przypadku protokołu TCP, kontrola przepływu
- pomoga utrzymać stabliność i rzetelność tego protokołu. W jedym z
+ pomoga utrzymać stabliność i niezawodność tego protokołu. W jedym z
takich parametrów jest <strong>MSS</strong>, który określa wielkość
danych niesionych w pakietach. Standardowo dla Etherenetu jest 1460B.
- Maksymalne MTU dla ethernetu to 1500B, od tego musimy odjąć 20B dla
+ Maksymalne MTU dla Ethernetu to 1500B, od tego musimy odjąć 20B dla
nagłówka IP oraz 20B dla nagłówka TCP. Wiec pozostaje 1460B na dane z
warstwy aplikacji.
</p>
<li>W odpowiedzi serwer wysła żądaną stronę. W tym momencie możemy
uznać sesję HTTP uznać za zakończoną.</li>
<li>Przeglądarką interpretuje otrzymaną stronę i wyświetla wynik
- użytkownikowki.</li>
+ użytkownikowi.</li>
</ol>
<p>
W drugim kroku wspomniano, że żądanie strony można określić jako
zdecyduje się na kliknięcie przycisku wyśli zostanie on połączony z
z serwerem <strong>SMTP</strong> TCP/465 dla transmisji szyfrowanej
oraz TCP/25 dla transmisji nieszyfrowanej, wskazanym w konfiguracji
- konta. Wiadomość zostanie przekazan do serwera wraz ze wszystkimi
+ konta. Wiadomość zostanie przekazana do serwera wraz ze wszystkimi
danymi takimi jak odbiorca czy temat. Na podstawie odbiorcy nasz
serwer SMTP prześle wiadomość do <strong>odpowiedniego dla odbiorcy
serwera SMTP</strong>, z tam tąd odbiorca pobierze ją za pomocą jednego
<p>
Klient szukając adresu IP dla nazwy domenowej hosta na początku odpyta
serwer DNS, który ma ustawiony w swoim systemie. Jeśli nie będzie on
- posiadać odpowiedzy, to wówczas rozpocznie się odpytywanie
+ posiadać odpowiedzi, to wówczas rozpocznie się odpytywanie
hierarchiczne.
</p>
<p>
Otóż system DNS ma budowę hierarchiczną i cała hierarchia jest zapisana
w adresie URL strony. Za przykład weźmy naszą wcześniejszą witrynę jaką
- jest <em>www.cisco.com</em>. Jeśli odczytamy ją od lewej do prawej,
+ jest <em>www.cisco.com</em>. Jeśli odczytamy ją od prawej do lewej,
wówczas będziemy mieć rozeznanie w hierarchi DNS. W tym przypadku
najważniejszą domeną jest <em>.com</em> i serwer tej domeny zawiera
adres serwera DNS dla subdomeny <em>cisco</em>, a ten z kolei zawiera
<strong>DHCP</strong>. Jego zadaniem jest automatyczna konfiguracja
interfejsów sieciowych hostów. Przypisanie im adresów IP oraz
pozostałych parametrów pozwalających na komunikację w sieci.
- Konfiguracja hosta wykonan przez serwer DHCP uznawana jest za
+ Konfiguracja hosta wykonana przez serwer DHCP uznawana jest za
dynamiczną z racji tego, że może się zmienić, po określonym czasie.
W sieci z włączonym DHCP uzyskamy
<strong>dzierżawę</strong> (adresy IP z serwera DHCP uzyskuje się na
urządzenia.</li>
<li><strong>zagrożenia konserwacyjne</strong> - brak cześci zamiennych,
nieumiejętnie przezprowadzone prace serwisowe, złej jakości
- okablowanie oraz niejednoznacze opisy w szafach krosowych oraz
+ okablowanie oraz niejednoznacze opisy w szafach krosowniczych oraz
w punktach dystrybucyjnych.</li>
</ul>
<h2 id="1.16.2.networkattacks">1.16.2. Ataki sieciowe</h2>
można wówczas pomyśleć o wdrożeniu systemów IPS/IDS,
systemów AAA (sic) czy filtrów treści. Warto dodać, aby przy wyborze
rozwiązań jednym z kluczowych składników było to aby jedne rozwiązania
- mogły współpracować z pozostałymi elemtami systemu bezpieczeństwa, ale
+ mogły współpracować z pozostałymi elementami systemu bezpieczeństwa,
+ ale
także rozwiązanimi już obecnie działającymi w naszej sieci.
</p>
<p>
niezwłocznie zainstalować. To samo tyczy się programów antywirusowych,
program ten może aktualizować swoje bazy kilka razy w ciągu dnia.
Dystrybucje Linuksa posiadają takie rozwiązania jak
- <em>unattend-upgrades</em>, które instalują automatycznie pakiety
+ <em>unattended-upgrades</em>, które instalują automatycznie pakiety
z takich gałezi repozytoriów jak <em>security</em>.
</p>
<p>
na uwadze zastanawiając się nad podziałem adresów IP.
</p>
<p>
- Jeśli operamy swoją sieć o połączenia kablowe, raczej będzie to kabel
+ Jeśli opieramy swoją sieć o połączenia kablowe, raczej będzie to kabel
UTP, ponieważ jest prostszy w obsłudze, to warto pomyśleć o
nadmiarowości połaczeń, na przykład na jednego użytkownika przypadały
dwa gniazda sieciowe. Warto również mieć w zanadrzu zapasowy
uruchomienie jej w całości.
</p>
<p>
- Najprostszym narzędziem jest polecenie <strong>ping</strong>, opera
+ Najprostszym narzędziem jest polecenie <strong>ping</strong>, opiera
się ono protokół ICMP i jest dostępne w wiekszości systemów
operacyjnych podłączonych do sieci. W przypadku systemów Cisco IOS,
również jest ono dostępne ma ono nieco inną formę odpowiedzi niż
jako pierwszym argumentem. W przypadku IOS jest tak samo, ale jeśli
uruchomimy to polecenie bez argumentu, to wówczas przejdzie ono
do trybu rozszerzenego, w którym to będziemy mogli skonfigurować
- więcej parameterów poza samym podaniem adresu docelowego.
+ więcej parameterów poza samym podaniem adresu docelowego, np. źródłowy
+ interfejs.
</p>
<p>
Innym poleceniem które może być przydatne podczas weryfikacji
<p>
Jeśli korzystamy z powyższych poleceń na zwykłym PC-cie, to warto
pamiętać, że te polecenia posiadają komunikaty pomocy nie zależnie
- od systemu w Uniksach dodatkowo istnieje nieco bardziej obszerny plik
+ od systemu. W Uniksach dodatkowo istnieje nieco bardziej obszerny plik
pomocy tzw. <em>strona podręcznika</em>.
</p>
<h2 id="1.17.5.displaynetconfigcommands">1.17.5. Polecenia wyświetlania konfiguracji sieciowej</h2>
<p>
Może tak się zdarzyć, że chcąc wdrożyć pewne usługi w sieci organizacji
będziemy mieć stycznosć z dystrybucjami Linuksa. Tutaj do wyświetlenia
- adresu ip używa się polecenia <strong>ip a</strong> do wyświetlania
+ adresu IP używa się polecenia <strong>ip a</strong> do wyświetlania
bramy wykorzystujemy polecenie <strong>ip route</strong> adres bramy
będzie wówczas widnieć we wpisie dla sieci (pierwsza kolumna)
<em>0.0.0.0</em>. Natomiast adresy serwerów DNS możemy zobaczyć,
<li><strong>Zweryfikuj poprawność wprowadzonych rozwiązań, wdróż
rozwiązania zardcze</strong> - Po hipotetycznym pozbyciu się
problemu musimy ustalić, czy naszy rozwiązanie działa i czy
- przypadkiem nie ma wpływu na inne rozwiązania. Warto równiez
+ przypadkiem nie ma wpływu na inne rozwiązania. Warto również
skonfrontować się z przyczyną problemu i wdrożyć odpowiednie środki
zaracze, aby problem się nie powtarzał.</li>
<li><strong>Udokumentuj to</strong> - warto prowadzić bazę wiedzy lub
jego przyczynę, jednak należy traktować go jako ostatateczność. Do
dyspozycji mamy polecenie <strong>debug</strong>. Wprowadza ono
urządzenie w stan debugowania, przez co każdy pakiet jest analizowany,
- a rozszerzeone komunika diagnostyczne o przychodzących pakietach jakie
+ a rozszerzeone komunikaty diagnostyczne o przychodzących pakietach jakie
zostały
przetworzone przez te urządzenie mogą pojawiać się na konsoli. Jednak
warto mieć to na uwadzę, że uruchomienie tego trybu spowoduje znaczne
sieciowych oraz błedne przyjęte uzgodnie odnośnie kierunku transmisji
(<em>duplex</em>). Tutaj najczęściej przyczną może być fatalnej jakość
medium transmisjne, np. kabel UTP, źle zarobione końcówki RJ-45 lub
- uszkodzone urządzenie, które chcemu podłączyć. Urządzenia Cisco mogą
+ uszkodzone urządzenie, które chcemy podłączyć. Urządzenia Cisco mogą
wyłączać również porty, jeśli dochodzi na do błędów.
</p>
<p>
projects / mmdev.git / commitdiff