</p>
<p>
Po zmianie tych podstawowych ustawień możemy przjeść do konfiguracji
- sieci bezprzewodowej. Ustawienie sieci bezprzewodowej znajdują się
+ sieci bezprzewodowej. Ustawienia sieci bezprzewodowej znajdują się
zakładce <code class="code-inline">Wireless</code>. Na początku
w opcji <code class="code-inline">Network Mode:</code> możemy wybrać
tryb sieci. Jeśli taka sieć miała by obsługiwać stare urządzeń to
</p>
<p>
Następną konfigurajcą jest zmiana SSID, na taki jaki odpowiada naszym
- pereferencjom, SSID powinień pozwolić nam rozpoznać sieć. SSID
+ preferencjom, SSID powinień pozwolić nam rozpoznać sieć. SSID
konfigurujemy w opcji <code class="code-inline">Network Name (SSID):</code>
</p>
<p style="widht: 100%;">
przydzielenia od usługodawcy stałego adresu IP, co może być dostępne
wyłącznie dla klientów biznesowych. Ta funkcja działa na takiej
zasadzie, że wewnętrzny port usługi wraz z IP hostującego komputera
- przypisuje się do zewnętrznego adresu IP to wybranego portu. Porty
+ przypisuje się do zewnętrznego adresu IP do wybranego portu. Porty
mogą być powiązane 1:1, tj. port wewnętrzny może mieć taką samą
wartość jak port zewnętrzny.
</p>
<img src="https://ftp.morketsmerke.org/img/srwe_13_confwlan_sh23.png" />
</p>
<p>
- Tworząc odbiornik komunikatów diagnostycznych (serwer SNMP), podajemy
+ Dodając odbiornik komunikatów diagnostycznych (serwer SNMP), podajemy
jego nazwę (<code class="code-inline">Community Name</code>) oraz
adres IP. Zatwierdzamy zamiany,
przyciskiem <code class="code-inline">Apply</code>
<a href="">Rozwiązywanie problemów z siecią WLAN - scenariusz</a><br />
<a href="">Rozwiązywanie problemów z siecią WLAN - zadanie</a>
</p>
- <h2 id="ch13summary">Podsumowanie</h2>
+ <h2 id="2.13.summary">Podsumowanie</h2>
<p>
W tym rodziałe dowiedzieliśmy się w jaki sposób skonfigurować sieci
WLAN, oparte zarówno na autonomicznych punktach dostępowych jak tych
</p>
<ul>
<li><strong>Przełączanie procesorowe</strong> - w tym przypadku każde
- nadejscie pakietu na intefejsie wejściowym jest przetważane przez
+ nadejscie pakietu na intefejsie wejściowym jest przetwarzane przez
procesor. Nie jest to wydajne rozwiązanie, ponieważ pakiety są
- przesyłane w postaci stumieni, w tym przypadku każdy pakiet
+ przesyłane w postaci strumieni, w tym przypadku każdy pakiet
musi zostać przez procesor przetworzony. Ten mechanizm jest nadal
dostępny dla routerów Cisco.
</li>
stosowana domyślnie w routerach i przełącznikach wielowarstwowych
firmy Cisco. Mechanizm CEF, tworzy tablicę routingu (FIB) oraz
tablicę sąsiectwa. Wpisy z tej tablicy są wywoływane przez zmianę
- topologii, a nie w przypadku pakietów. Po zakończeniu w sieci
+ topologii, a nie w przypadku nadejscia pakietów. Po zakończeniu w
+ sieci
procesów konwergencji, pakiety są niemal natychmiast przesyłane
z interfejsu wejściowego na wyjściowy.</li>
</ul>
<p>
Wyjścia poleceń <code class="code-inline">show running-config<code>,
<code class="code-inline">show interfaces</code> czy
- <code class="code-inline">show ip interfaces</code> można przepusiścić
+ <code class="code-inline">show ip interfaces</code> można przepuścić
przez znak potoku (<strong>|</strong>) oraz polecenia filtrujące
(<em>begin</em>, <em>section</em>, <em>include</em>, <em>exclude</em>.
</p>
<li>Protokoły routingu dynamicznego</li>
</ul>
<p>
- Instnieją trzy zasady związane z tablicami rutingu. Zasady te, a
+ Istnieją trzy zasady związane z tablicami routingu. Zasady te, a
konkretniej problemy można rozwiązać poprzez stosowanie dynamicznych
protokołów routingu, czy tras statycznych na wszystkich urządzeniach
między nadawcą a odbiorcą:
<ol>
<li><strong>Źródło trasy</strong> - na podstawie tej kolumny możemy
określić skąd pochodzi dana trasa. Legenda opisująca poszczególne
- skórty znajduje się w początku wyjścia polecenia
+ skróty znajduje się na początku wyjścia polecenia
<code class="code-inline">show ip route</code>. Najczęściej
zawiera ona informacje o tym czy jest trasa jest statyczna lub
- nauczona przy użyciu protokołu routingu</li>
+ nauczona przy użyciu protokołu routingu.</li>
<li><strong>Adres sieci docelowej</strong> - Identyfikuje sieć
zdalną. Ten adres zawsze podawany jest wraz prefiksem (dla IPv4) lub
długością prefiksu (dla IPv6).</li>
dynamicznego.
Im niższa wartość tym trasa bardziej preferowana przez router.</li>
<li><strong>Następny przeskok</strong> - Identyfikuje adres IP routera,
- do którego pakiet zostałby przesłany.</li>
+ do którego pakiet został by przesłany.</li>
<li><strong>Znacznik czasu</strong> - nie występuje w IPv6, określa ile
czasu upłynęło od nauczenia się trasy.</li>
<li><strong>Interfejs wyjściowy</strong> - określa interfejs przez,
</ul>
<p>
Obecne protokoły routingu dynamicznego, dostosowywały się do
- zmieniających się trendów oraz standardów sieciowych, jednak o
+ zmieniających się trendów oraz standardów sieciowych, jednak od
dłuższego czasu na tym polu nie wiele się dzieje. Obecnie
wykorzystujemy metody i technologie opracowane ponad 25 lat temu.
Rowiązania te są na tyle dobre i upowszechnione, że nie wiadomo czy
<li><strong>Protokół RIP (Routing Information Protocol)</strong> -
Metryka to liczba <em>przeskoków</em> - kolejnych routerów na trasie.
Maksymalnie może ich być 15.</li>
- <li><strong>Protokół OSFP (Open Shortest Path First)</strong> -
+ <li><strong>Protokół OSPF (Open Shortest Path First)</strong> -
Metryką jest "koszt" skumulowanej przepustowści od źródła do celu.
Szybszym łączom przypisuje się niższe koszta w porównaniu
wolnieszymi (droższymi) łączami.</li>
<p>
Dużą zaletą protokołu EIGRP jest równoważenie obciążenia, jeśli trasy
mają identyczną metrykę, to protokół może zdecydować aby część
- strumienia pakietów pusćić jedną trasą, a część drugą. Do celu
+ strumienia pakietów puscić jedną trasą, a część drugą. Do celu
dotrą w tym samym czasie. Tak mówi o tym teoria.
</p>
- <h2 id="ch14summary">Podsumowanie</h2>
+ <h2 id="2.14.summary">Podsumowanie</h2>
<p>
W tym rozdziale zapoznaliśmy się sposobami trasowania pakietów z
jednej sieci do drugiej. Poznaliśmy jakie funkcje ma router oraz na
sposób router przekazuje pakiety. Przypomnieliśmy sobie podstawową
konfigurację routera. Zapoznaliśmy się z trasami statycznymi, trasą
domyślną oraz dynamicznymi protokołami routingu. Na koniec
- dowiedzieliśmy się jak wygląda w trasowanie w praktyce oraz krótko
+ dowiedzieliśmy się jak wygląda trasowanie w praktyce oraz krótko
opisaliśmy sobie wewnętrzne protokoły routingu - w jaki sposób
wybierają trasę.
</p>
<li><strong>Bezpośrednio podłączona trasa statyczna</strong> -
określono tylko interfejs wyjściowy routera.</li>
<li><strong>W pełni określona trasa statyczna</strong> - podano
- adres IP oraz interfejs wyjściowy.</li>
+ adres IP następnego skoku oraz interfejs wyjściowy.</li>
</ul>
<p>
Polecenie <code class="code-inline">ip route</code>, odpowiedzialne za
via Null0, receive
</pre>
<p>
- W celu powtórzenia poleceń z po poprzeniego rozdziału możemy sobie
+ W celu powtórzenia poleceń z poprzedniego rozdziału możemy sobie
sprawdzić zarówno tablice routingu poszczególnych routerów jak i
spróbować spingować komputery między sobą. Pamiętajmy aby nadać adresy
IP komputerom przed wydaniem polecenia <em>ping</em>.
</pre>
<p>
Następnym rodzajem tras statycznych są trasy bezpośrednio podłączone.
- Konfigurując naszą topologię, zamiast adresu następne skoku, podajemy
+ Konfigurując naszą topologię, zamiast adresu następnego skoku, podajemy
interfejs wyjściowy, w moim przypadku będzie <em>Gig0/0</em> oraz
<em>Gig0/1</em> (w przypadku R2).
</p>
nie można dopasować żadnego wpisu z tablicy. Oczywiście o ile taką
trasę skonfigurowano. W codziennym zastosowaniu trasy domyślne
stosowane są w routerach domowych w celu przekazywania pakietów do
- usługodawcy internetowego, zapewniając tym samym dostęp do internetu.
+ usługodawcy internetowego, zapewniając tym samym dostęp do Internetu.
Trasa domyślna stosowana jest w sieciach szczątkowych, gdzie do routera
takiej sieci podłączony jest tylko jeden router wysyłający.
</p>
jeden przeskok. Zwróćmy uwagę na to, że IOS przestawia trasę hosta
jako trasę podrzędną dla trasy nadrzędnej z maską 32-bitową.
</p>
- <h2 id="ch15summary">Podsumowanie</h2>
+ <h2 id="2.15.summary">Podsumowanie</h2>
<p>
W tym rodziale poznaliśmy rodzaje tras statycznych i przy użyciu
topologii <em>dual-stack</em> nauczyliśmy się konfigurować poszczególne
<h1 id="2.16.staticanddefaultroutestroubleshooting">2.16. Rozwiązywanie problemów związanych z trasami statycznymi oraz z trasami domyślnymi.</h1>
<p>
Czasmi może zdarzyć się taka sytuacja, że pomimo skonfigurowania
- trasy statytycznej, komunikacja między hostami nie dochodzi do skutku.
+ trasy statycznej, komunikacja między hostami nie dochodzi do skutku.
W przypadku tras statycznych nie wiele jest możliwości, w których
można namieszczać w konfiguracji aby komunikacja faktycznie
nie zachodziła. Takie sytuacje najczęsciej wynikają z błedów
</p>
<ul>
<li>Sprawdź adresację interfejsów, biorących udział w trasowaniu.</li>
- <li>Sprawdź tablicę routingu, za równo dla IPv4 jak i IPv6.</li>
+ <li>Sprawdź tablicę routingu, zarówno dla IPv4 jak i IPv6.</li>
<li>Zapinguj wewnętrzny interfejs sieci LAN z routera.</li>
<li>Sprawdź adresacje hostów oraz ich fizyczne możliwości połączenia
się z siecią.</li>
<code class="code-inline">ping</code>,
<code class="code-inline">tracert</code>,
to w większości tyczą się systemu Cisco IOS. Polecenia <em>ping</em>
- oraz <em>tracert</em>, również są dostępne na routerach. IOS często
+ oraz <em>tracert</em> (<em>traceroute</em>), również są dostępne na
+ routerach. IOS często
pozwala na rozszerzenie składni, względem ich implementacji w innych
systemach. Dla przykładu polecenie <em>ping</em> pozwala na określenie
interfejsu wyjściowego, za pomocą opcji <strong>source</strong>.
polecenia odpowiedzialnego za te trasę w konfiguracji bierzącej i
poprzedzenie go przedrostkiem <strong>no</strong>.
</p>
- <h2 id="ch16summary">Podsumowanie</h2>
+ <h2 id="2.16.summary">Podsumowanie</h2>
<p>
W tym jakże krótkim rozdziale, zapoznaliśmy się z metodami oraz
poleceniami pozwalającymi nam naprawę problemów związanych z trasami
projects / mmdev.git / commitdiff