przełączniki i każdy przełącznik jest połączony z każdym, do
przełączników podłączonych jest kilka komputerów. Cała topologia,
znajduje się w jednej domenie rozgłoszeniowej. Jak będzie wyglądać
- transmisja danych w takiej sieci? Otóż załóżmy ze jeden komputer
+ transmisja danych w takiej sieci? Otóż załóżmy, że jeden komputer
chce wysłać wiadomość do komputera podłączonego do innego przełącznika.
Na początku musi poznać jego adres fizyczny, więc wysyła zapytanie
ARP. Zapytania ARP są transmisją <em>broadcast</em> - adresowaną do
wysłający pakiet ARP, jest teraz wpięty w porty, w który fizycznie
jest wpięty jeden z przełączników. Ten stan utrzyma się do momentu, aż
nie przyjdzie to samo zapytanie ARP z drugiego przełącznika, wówczas
- dojdzie do kolejnej aktualizacji tablicy ARP, no i oczywiście
+ dojdzie do kolejnej aktualizacji tablicy CAM, no i oczywiście
przełączniki dalej przesyłają ten sam pakiet powielając go przy tym.
Tak skonfigurowana sieć będzie działać kilka, kilkadziesiąt sekund. Po
tym czasie, prawidłowa komunikacja zaniknie. Pozostanie tylko w kółko
<strong>burzą broadcastową</strong>. Pętla jest zjawiskiem w którym
dochodzi do <strong>nienadzrowanego</strong> połączenia nadmiarowego
w sieciach przełączanych - najprościej rzecz ujmując jeśli z jednego
- przełącznika przeciągneliśmy dwa kabel - jeden na zapas - i podłączymy
+ przełącznika przeciągneliśmy dwa kable - jeden na zapas - i podłączymy
oba naraz, a przełącznik jest <em>prymitywną</em> wersją przełącznika
sieci <em>Ethernet</em> i nie potrafi takiego połączenia nadzorować.
<p>
Ramki Ethernetowe nie posiadają mechanizmów kontroli przepływu. Jak
w przypadku pakietów IP są pola TTL lub <em>Hop Limit</em> - dzięki
czemu mogą one krążyć w nieskończoność. Tego typu problem wykryto już
- prawie 40 lat temu, mimo że wówczas sieci przełączne kulały nie było
+ prawie 40 lat temu, mimo że wówczas sieci przełączne kulały, nie było
przełączników a raczej mosty. W 1985 powstała pierwsza implementacja
algorytmu drzewa rozpiętego, dając tym samym możliwości dla protokołu
<strong>STP</strong>
Wartość BID, często pełni rolę decyzyjną w protokole STP. Na początku
porównywana (między przełącznikami) jest suma priorytetu oraz
rozszerzonego identyfikatora. Jeśli one są takie same - np. w
- przełącznikach Cisco pracujących w vlanie 1 - to w takiej sytuacji
+ przełącznikach Cisco pracujących w VLAN-ie 1 - to w takiej sytuacji
porównywane są adresy MAC. Najniższa wartość szesnastkowa adresu MAC
wygrywa.
</p>
różne metody, któraś z nich na pewno wyznaczy port główny.
</p>
<ul>
- <li><strong>Najniższy BID nadawcy</strong> - w przypadku kiedy jeden
+ <li><strong>Najniższy BID</strong> - w przypadku kiedy jeden
z przełączników ma problem z jasnym określeniem portu głównego
- (na podstawie kosztów), wykorzystuje on BID nadawcy ramek BPDU i w
+ (na podstawie kosztów), wykorzystuje on BID z ramek BPDU i w
momencie rostrzygnięcia, który BID jest najniższy, to port tego
przełącznika staje się portem głównym. Natomiast ten drugi będzie
portem alternatywnym (zablokowanym).</li>
- <li><strong>Najniższy priorytet portu nadawcy</strong> - wykorzystanie
+ <li><strong>Najniższy priorytet portu</strong> - wykorzystanie
tej metody ma miejsce w momencie gdy łączymy ze sobą dwa przełączniki
ścieżkami o tych samych kosztach. Wtenczas brany jest pod uwagę
priorytet portu - domyślnie wynosi on 128. Jeśli z jakiegoś powodu
ustawimy na jednym porcie niższy priorytet, to ten port będzie
portem alternatywnym (zablokowanym), a ten drugi stanie się portem
głównym.</li>
- <li><strong>Najniższy identyfikator portu nadawcy</strong> - ta
+ <li><strong>Najniższy identyfikator portu</strong> - ta
metoda jest ostatecznością. W przypadku takiej samej sytuacji jak
w przy najniższym priorytecie portu. W tym przypadku wszystkie porty
mają priorytet równy 128. To o porcie głównym decyduje najniższy
- identyfikator portu <strong>nadawcy</strong> (źródła skąd przychodzą
- ramki BPDU). Jeśli podłączone są porty 1 i 2, to najniższym będzie
- 1 i to ten port będzie portem głównym, natomiast
+ identyfikator portu.
+ Jeśli podłączone są porty 1 i 2, to najniższym będzie
+ 1 i to ten port będzie głównym, natomiast
drugi zostanie zablokowany (port alternatywny).</li>
</ul>
<p>
Drugim krokiem określenia ścieżek alternatywnych protokołu jest STP,
jest wybór <strong>portów desygnowanych</strong>. Jest określenie
portu w segmencie (z dwóch przełączników), który ma wewnętrzną ścieżkę
- do mostu głónego. Innymi słowy ma najlepszą drogę do odbierania ruchu
+ do mostu głównego. Innymi słowy ma najlepszą drogę do odbierania ruchu
kierowanego do mostu głównego. Ja to wolę określać słowami, który
ma najbliżej do mostu głównego. Port desygnowany to port do którego
połączony jest port główny.
</p>
<p>
W przypadku mostu głównego, wszystkie jego podłączone porty są
- desygnowane. W końcu on ma nalepszą drogę do odbieranie ruchu do samego
+ desygnowane. W końcu on ma najlepszą drogę do odbieranie ruchu do samego
siebie. Podobnie jest z przełącznikami, do których podłączone są hosty
<strong>porty brzegowe</strong> (port, do którego podłączono inne
urządzenie niż przełącznik) są portami desygnowanymi.
których podłączane są hosty sieci, służy ona szybkiemu przełączeniu
roli portu z zablokowanej na przekazywanie. Jest to podyktowane
potrzebą przyspieszenia podniesienia portu do stanu użyteczności,
- tak aby hosty miały szanse skomunikwać się z mechanizmami automatycznej
+ tak aby hosty miały szanse skomunikować się z mechanizmami automatycznej
konfiguracji hosta (DHCP).
</p>
<p>
<li><strong>MSTP</strong> - wolna odmiana MST firmy Cisco,
zaprojektowana przez IEEE.</li>
</ul>
- <h2 id="ch5summary">Podsumowanie</h2>
+ <h2 id="2.5.summary">Podsumowanie</h2>
<p>
W tym rozdziale dowiedziliśmy się w jaki sposób zapewnić nadmiarowe
łącza w sieci przełączanej bez ryzyka pętli a w konsekwencji burzy
<em>broadcastowej</em>. Możemy tego dokonać za pomocą protokołu STP.
- Pozanaliśmy sposób działania protokołu STP - jak wybiera on
+ Poznaliśmy sposób działania protokołu STP - jak wybiera on
odpowiednie ścieżki i porty. Na koniec omówiliśmy odmiany protokołu,
które są jego odpowiedzią na dynamicznie zmieniające się warunki
sieciowe w obecnych czasach.
<a href="">Rozwiązywanie problemów z EtherChannel - scenariusz</a><br />
<a href="">Rozwiązywanie problemów z EtherChannel - zadanie</a>
</p>
- <h2 id="ch6summary">Podsumowanie</h2>
+ <h2 id="2.6.summary">Podsumowanie</h2>
<p>
W tym rozdziale dowiedzieliśmy, jak w efektywny sposób wykorzystać
dodatkowe łącza nadmiarowe stosując technologię agregacji -
</p>
<p>
Komputer będąc skonfigurownym w ten sposób, aby otrzymywał adres
- autotomatycznie, komunikuje się z serwerem DHCP. Miedzy hostami
- wymieniane są komunikaty protokół, rezultatem czego jest wydzierżawienie
+ autotomatycznie, komunikuje się z serwerem DHCP. Między hostami
+ wymieniane są komunikaty protokóło, rezultatem czego jest
+ wydzierżawienie
adresu IP dla tego hosta. Jeśli czas dzierżawy dobiega końca, host
komunikuje się z serwerem w celu odnowienia dzierżawy, jeśli klient
nie skontaktuje się z serwerem w odpowiednim czas, dzieżawa wygasa, a
<p>
Konfiguracja serwera DHCP wydaje się prosta, w momecie gdy znajduje
sie on w tej samej sieci lokalnej. A co jeśli będzie znajdować się w
- innej sieci? <em>Bbroadcast</em> ramek <em>Ethernet</em> nie może
+ innej sieci? <em>Broadcast</em> ramek <em>Ethernet</em> nie może
przecież
być routowany. Tutaj wymyślono coś takiego jak adres pomocnika.
Na interfejsie, który normalnie by oczekiwał na komunikaty
W tym przypadku serwer DHCP ma adres
<code class="code-inline">192.168.11.2</code>. Poza komunikatami DHCP
za pomocą tego mechanizmu mogą być przekazywane komunikaty usługi DNS
- czy NTP.
+ czy NTP, generalnie te usługi sieciowe, które wykorzystują UDP.
</p>
<h3 id="2.7.1.pka">Zadanie praktyczne - Packet Tracer</h3>
<p>
Switch#sh ip int br | section Vlan1
Vlan1 192.168.10.4 YES DHCP up up
</pre>
- <h2 id="ch7summary">Podsumowanie</h2>
+ <h2 id="2.7.summary">Podsumowanie</h2>
<p>
- W tym rozdziale zapozanliśmy z działaniem protokołu automatycznej
+ W tym rozdziale zapoznaliśmy z działaniem protokołu automatycznej
konfiguracji hosta w wersji 4 - DHCPv4. Dowiedzieliśmy się jak możemy
wykorzystać system Cisco IOS w roli serwera DHCP, przekaźnika oraz
na koniec klienta.
</p>
<p>
Za nim jednak do tego przjedziemy, krótkie przypomnienie o IPv6. Adres
- IPv6 ma długość 128b, składa się z 8 hekstetów po 4 cyfyry
+ IPv6 ma długość 128 bitów, składa się z 8 hekstetów po 4 cyfyry
heksadecymalne. Adresy IPv6 dzielą się na dwie grupy
<strong>GUA</strong> (<em>Global Unicast Address</em>), rozpoczynające
się od prefiksu: 2000::/3 oraz <strong>LLA</strong>
wykorzystuje tzw. <strong>prefiks</strong> - zarezerwowana liczba
bitów. W przypadku adresów <em>unicast</em> przeważnie adres dzieli się
na pół - prefiks ma długość 64 bitów. Drugie pół adresu IPv6 określa
- już sam host generując wartości pseudolosowe (w przypadku większości
- systemów operacyjnych) lub korzystając z algorytmu EUI-64. Ta część
- adresu nazwana jest <strong>identyfikatorem hostan</strong>
+ już sam host generując wartości pseudolosowe (w przypadku systemów
+ MS Windows) lub korzystając z algorytmu EUI-64. Ta część
+ adresu nazwana jest <strong>identyfikatorem hosta</strong>
Adresy GUA służą do komunikacji
w Internecie, natomiast adresy LLA, ograniczają się do jednej domeny
rozgłoszeniowej. Każdy komputer posiada dwa adresy przypisane do
</ul>
<p>
W przypadku bezstanowego serwera DHCP, na routerze w pierwszej
- kolejności włączamy routing IPv6. Zawsze jest on domyślnie włączony.
+ kolejności włączamy routing IPv6. Zawsze jest on domyślnie wyłączony.
</p>
<pre class="code-block">
Srv-DHCPv6(config)#ipv6 unicast-routing
LLA, musimy podać wyjściowy interfejs taki jak na przykładzie
(<code class="code-inline">gig0/0</code>).
</p>
- <h2 id="ch8summary">Podsumowanie</h2>
+ <h2 id="2.8.summary">Podsumowanie</h2>
<p>
W tym rozdziale dowiedzieliśmy się jak wyglądają metody dynamicznej
adresacji hostów dla protokołu IPv6. Poznaliśmy w jaki sposób te
projects / mmdev.git / commitdiff